Dit is de kalenderlap van 2011. Ook dit jaar 73 kleuren blind gekozen en daar één lange lijn van gemaakt zonder begin of einde. Soms lijntjes met veel details en soms eenvoudige lijnen. Slecht één draadje heeft een gouden randje omdat Margot die dag een gouden draadje had laten liggen toen ze een hart maakte voor haar vader. De tekst die ik er aan het einde van het jaar op heb geborduurd luidt:"Draadjes van verbondenheid."
2003
Een dieprode lap stof, elf kleuren wol en elf kleuren splijtgaren. En dan zomaar wat gaan borduren, elke dag een stukje. Bovenaan hield ik nog
een keurige lijn aan en ook de zijkanten zijn begrensd door een denkbeeldig kader.
Maar dan was het jaar ineens voorbij en was er aan de onderkant een onomlijnd gebied overgebleven.
Wel symbolisch natuurlijk, want dagen, weken, maanden en jaren zijn natuurlijk kunstmatig en houden zich niet aan rechte lijnen en kaders.
Aanvankelijk was het plan lange lijnen van links naar rechts te borduren maar dat 'lukte' me niet. Pas het jaar hierop heb ik dat wel gedaan.
Wanneer u op een jaartal klikt verschijnen er foto's en tekst in beeld.
Door op één van de foto's te klikken kunt u dat jaar verlaten en een nieuw jaartal kiezen.
Lees eventueel eerst over de 'kalenderlappen' in het algemeen door op de het borduursel hieronder te klikken.
1997
Eind 1996 bedacht ik een spiraal van blokjes te willen maken in 1997. Tot mijn stomme verbazing bleek er na het uittekenen een perfecte figuur te ontstaan. Sommige mensen dachten dat ik me verrekend had, anderen weten het aan de ordening in de kosmos en mijn vader wilde er een kansberekening op loslaten. Helaas is dat laatste nooit gebeurd want op 15 januari overleed hij heel plotseling.
Voor dit jaar had ik een kleurenpalet van 14 kleuren die ik gebruikte om patroontjes te maken. Alleen op 20 januari heb ik meerdere kleuren gebruikt die afgedekt zijn met grijze halve kruisjes. Later merkte iemand dat afwijkende blokje op en dacht dat dat wel een vrolijke dag zou zijn geweest. Toen ik vertelde over de begrafenis zei ze: "Ja, ik zie het, alles is toegedekt".
En nog veel later ontdekte ik dat de perfecte figuur inderdaad te maken heeft met onze jaartelling, die weer is gebaseerd op maan en sterren en dus op de kosmos.
Gelukkig waren er in 1997 ook drie dagen met een gouden draadje. Allemaal neefjes (2 februari, 8 maart en 21 november). En zo ontstond ook nu weer een evenwichtig geheel.
1996
Toen ik nog bezig was met de kalenderlap van 1995 kreeg ik af en toe vragen over wat ik borduurde. Dan legde ik uit over 'de kleur van de dag' en wat dat te betekenen had voor mij. Mijn zusje wilde weten hoe je dan kon zien wanneer een dag bijvoorbeeld goed begon maar niet zo goed eindigde of andersom.
Natuurlijk kwam dat wel tot uiting in de kleur zelf maar voor het jaar 1996 besloot ik de blokjes iets groter te maken en te voorzien van een patroontje in witte kruissteekjes zodat ik er nog meer in kon uitdrukken.
Ik koos een kleurenpalet van 39 kleuren aangevuld met wit garen. Al op vier januari merkte ik dat het witte patroontje lang niet altijd goed te zien zou zijn wanneer het werd gecombineerd met een lichte kleur, maar het eenmaal gemaakte plan bleef ongewijzigd en ook aan het einde van dit jaar bleek er een evenwichtig geheel te zijn ontstaan.
1995
Eind 1994 had ik een plan gemaakt. Omdat ik niet wist hoe een kalender te borduren zocht ik houvast in eenvoudige blokjes van kruissteekjes. Geordend in twaalf rijen die de maanden vertegenwoordigden was dát in elk geval overzichtelijk.
Ik had een doos vol oude DMC splijtgarens en besloot elke avond 'de kleur van de dag' te kiezen en daarmee een blokje te borduren. Daarbij geen rekening houdend met de kleuren die er al waren. Het ging mij niet om een mooi geheel maar puur om het kiezen van een kleur die het gevoel over de dag weer zou geven. Dat betekende uiteraard dat er het gevaar bestond dat er kleuren naast of boven elkaar zouden komen die niet bij elkaar zouden passen.
Aan het einde van het jaar bleek dat enorm mee te vallen en was het toch een evenwichtig geheel geworden.
Alle blokjes van 1995 hebben maar één kleur op twee na. Op 22 april werd er een neefje geboren en op 7 september kwam er een nichtje in de familie. Beide feestdagen zijn opgesierd met een gouden draad onder de kruissteekjes.
Al zo lang ik me herinneren kan mag ik graag borduren. Het zachte van stoffen en garens en de veelkleurigheid daarin vormen een tegenhanger voor het edelsmeden dat harde materialen omvat en weinig kleur en dat ik later in mijn leven (beroepsmatig) ben gaan ontwikkelen.
Op een avond in 1994 zag ik Maria Hofker-Rueter (1902 -1999) op televisie, die werd gefilmd in haar Amsterdamse volkstuin. Bijna dagelijks maakte ze schetsen van wat ze in die tuin beleefde. Dat deed ze al sinds 1949 en inmiddels had ze ruim 40 van die ‘jaarboeken’. Het leek me meteen een heerlijk bezit om op hoge leeftijd een verzameling van ‘iets’ te hebben, dat een beeld zou geven van mijn leven. Ik schrijf wel dagboek maar dat is toch minder beeldend dan een schilderij. Nu ben ik geen schilderes maar borduren kan ik wel.......
Zo is het idee voor de ‘kalenderlappen’ geboren. Het idee is eenvoudig: elke avond even stil zitten en de dag afsluiten met een borduurseltje. Een simpel idee dat evenwel de nodige discipline vraagt. Tijdens de expositie die ik in 2008 heb gehouden was de meest gestelde vraag dan ook: “Hoe lang doe je daar dan over?”
Dat varieert uiteraard al naar gelang de beschikbare tijd en de zin-in. En soms lukt het niet en moet ik het een dagje opschuiven maar nooit méér dan één dag anders ‘klopt’ het niet meer. En heel zelden vergeet ik het echt en merk ik dat de volgende dag en verbaas me erover dat ik ‘zomaar’ naar bed ben gegaan. Ook zo’n vergeten dag haal ik alsnog in.
Klik op het borduursel hieronder om deze tekst te sluiten.
1998
Dit jaar is opgedeeld in kwartalen van blokjes. Binnen de kwartalen liggen de maanden en dagen symmetrisch geordend maar dat is niet zichtbaar door begrenzingen.
Wel is zichtbaar dat ik precies halverwege het jaar genoeg had van de vierkantjes. Omdat de ruimte beperkt is heb ik de blokjes vervormd tot amorfe vormen.
Ook dit jaar had ik 14 kleuren die ik gebruikte voor patroontjes en de tweede helft van het jaar om de vormen te omzomen.
Het werk is omlijst met het gedicht van Vasalis dat het jaar voor mij vertaalde.
1999
Het plan was om een wiel te maken van 365 spaken maar toen ik het had uitgetekend bleek al snel dat die nooit met z'n allen konden samenkomen waar ik gedacht had. Uit nood geboren zijn daarom de eerste twee maanden verwerkt in het middelste deel en de volgende tien in het buitenste gedeelte. Dit jaar gebruikte ik naast 8 kleuren splijtzijde ook 8 kleuren wol en 8 kleuren Blomstergaren. De dagen bestaan uit twee kleuren waarbij de ene kleur een draad van de andere kleur vastzet.
Twee dagen hebben een gouden randje. Dit keer voor twee nichtjes (19 maart en 25 juni).
2000
Dit jaar is verdeeld in vier keer dertien
vierkanten. Binnen de vierkanten
kronkelen zeven draden die de dagen
van de week verbeelden.
Boven en onder het werk zijn twee
losse dagen geborduurd die het jaar
beginnen en ook weer eindigen en die de in dit geval 366 dagen volmaken.
De omlijsting van de week heeft ook
een eigen kleur en is met een van
kleur verlopend garen geborduurd.
Ik heb een palet van 25 kleuren gebruikt en naast splijtzijde ook Blomstergaren en DMC perlé.
Elke dag is een gekleurde draad die met een andere kleur is vastgeborduurd.
In dit werk is er - afgezien van de opzet in de 52 vakken en twee dagen - voor het eerst binnen het 'verloop' van één afzonderlijke dag geen vooropgezet plan.
Het opborduren van de draad gaat spontaan en daarmee ligt dus niet al van tevoren in een tekening vast hoe het werk eruit zal gaan zien.
Een spannende ervaring en een les in 'ik zal wel zien waar het schip strandt'.
2001
Héél precies had ik deze spiraal uitgetekend en met een dun geel garen voorgeborduurd terwijl ik later ontdekte dat een spiraal borduren vanzelf goed gaat ook zonder al dat voorwerk. Dit jaar gebruikte ik 10 kleuren wol en vijf kleuren Carongaren in twee diktes. Het dunne Carongaren gebruikte ik om de wol of het dikke Carongaren op te borduren. Elke dag is ongeveer 10 cm. lang dus het hele jaar ruim 36 meter. Bedenk dat de Chinese Muur ook ooit met één steen is begonnen.
2002
Een vierkante donkerblauwe lap linnen waarop ik borduurde met 27 kleuren wol, zijde en katoenen garens. Hier en daar een 'voorwerpje' in de vorm van een stukje van de rolgordijn (in mijn nieuwe flat net opgehangen die dag), een stukje kant dat een Harry Potter borduurwerk voor mijn neefje opsierde en de rafels (manen) voor een kussen met geborduurde paardenkop voor mijn nichtje.
Een kroontje op 2 februari met een gouden randje en niet alleen om het koninklijke huwelijk die dag, maar vooral omdat er die dag een nichtje werd geboren.
2005
Al heel lang had ik het plan een mandala te borduren in alle tinten grijs (10 stuks) die DMC maakt plus zwart en wit. Omdat het er nooit van kwam besloot ik er dan maar een kalenderlap mee te borduren. Heel dun kaaslinnen als ondergrond en toch ook nog maar wat échte kleur toegevoegd omdat het anders misschien toch wel treurig zou worden. Rood, blauw en geel brengen levendigheid in het werk ook al gebruikte ik ze lang niet elke dag.
Meest abstracte figuren maar hier en daar iets beeldends. Probeer maar eens een fiets te borduren zonder tekening. Op 24 juni heb ik het gedaan omdat ik toen een nieuwe kreeg.
2007
In 2004 had ik deze donkerblauw linnen ondergrond ook gebruikt en voor 2007 leek het me ook geschikt. Geen vooraf gekozen palet dus alle kleuren door elkaar. Het werk heeft niet echt een boven- en een onderkant want het is in twee richtingen geborduurd. Het kleine witte vlakje in het midden bleef tot bijna het einde van het jaar leeg. Omdat wit en zwart geen kleuren zijn gebruik ik ze bijna nooit maar aan het einde van het jaar overleden er twee mensen die mij dierbaar zijn. Het witte vlakje in het midden en de witte lijn die het jaar omsluit verwijzen naar hun overlijden.
2006
In 2001 had ik al eens een spiraal geborduurd. Toen nog helemaal voorbereid en uitgetekend maar nu uit de losse hand.
Toen ik eraan begon had ik al een vermoeden dat ik het niet vol ging houden en gaandeweg het jaar laat ik de spiraal vrijwel helemaal los. Door het gebruik van verschillende garens (wol, Blomstergaren en linnen garen) in 18 kleuren is het een bont geheel geworden.
Door het vakkundig inlijsten van dit werk door Ton Jacobse van lijstenmakerij 't Winkeltje in De Bilt is het met het prachtige gele passe-partout een warm, speels en zonnig geheel geworden. Al mijn borduurwerken laat ik door Ton inlijsten omdat hij een vakman is met liefde voor zijn vak en zo weet ik dat mijn werk bij hem in goede handen is.
Omdat dit werk geen echte bovenkant heeft zitten er aan de achterkant vier ophanghaakjes en kan ik het dus af en toe draaien.
2008
Schilders die hun werk exposeren in mijn galerie vraag ik regelmatig waarom ze geen driehoekige schilderijen maken en dan brabbelen ze iets onverstaanbaars en zeggen dat ze wel een driehoek kunnen schilderen.........nee, ik bedoel dat je een driehoekig doek neemt en dán gaat schilderen.
Dus in 2008 gebeurde het dat ik op 1 januari met die lichtblauwe driehoek voor mijn neus zat en mijn hersens hoorde kraken. Nu pas begreep ik dat ogen meer gewend zijn aan cirkels en vierkanten of rechthoeken. De wereld veranderde drastisch met de driehoek. De ruimte was beperkt en de scherpe punten leken in het niets te verdwijnen.
24 Kleuren in verschillende garens (wol, splijtgaren en Blomstergaren) en onderaan een tekst die me herinnert aan een prachtige zomervakantie: "Goedemorgen kleine bloem".
Eb
Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door 't ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door 't ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.
Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?
M.Vasalis
2009
Ik had een lap stof gekocht met een patroontje erin. Zo'n type stof waarop je kruissteekjes kunt borduren op daartoe speciaal ingeweven plekken. Een patroon in mat en glans. Dit jaar zou ik de kleuren elke avond blind te kiezen. Eenennegentig kleuren en elke avond spannend of ik de 'juiste' er blind uit zou pikken. Af en toe was het ráák en soms zelfs wonderbaarlijk ráák, maar even vaak ook niet. Aan het einde van het jaar heb ik bekeken of ik álle 91 kleuren ook heb gebruikt maar dat was niet het geval. Vier hebben er niet meegedaan. Alles bij elkaar is er toch een evenwichtig geheel ontstaan.
2010
Aan het begin van het jaar had ik blind 73 kleuren gekozen en daarvan elk vijf draadjes zodat er aan het einde van het jaar niets meer over zou zijn. Net als vorig jaar elke avond blind 'de kleur van de dag' kiezen maar nu elke dag een spiraaltje borduren. Tegen het einde van het jaar ging ik tellen, uit nieuwsgierigheid, of het 'uit zou komen' en ontdekte ik dat ik teveel draden had. Balen natuurlijk maar niets meer aan te doen. De overgebleven draden heb ik gebruikt om de tekst van Richard Jefferies gedicht te borduren onder mijn kalender die bij toeval de vorm van een hart heeft gekregen.
NU IS ER EEUWIGHEID - IK BEN ER MIDDENIN - HET IS IN HET ZONLICHT OM MIJ HEEN
2004
Elke dag een lijntje borduren op zwarte Aïdastof. Elke dag 15 cm. Is dat vol te
houden ? Dit jaar lukte het wel waar het vorig jaar nog niet lukte en de lijnen
vaak figuurtjes werden.
Elke lijn met twee kleuren. Geen vaststaand palet maar gewoon 'de kleur van de dag' op mijn gevoel kiezen uit een grote doos oude splijtgarens.
Onderaan het jaar een tekst van Tagore: 'Laat ik mijn lamp aansteken,'
zegt de ster,
'en in het midden laten
of het zal helpen
de duisternis te verdrijven."
